×
AdBlock gedetecteerd!

Beste bezoeker,

Wij zien dat je een adblocker gebruikt die ervoor zorgt dat je geen advertenties ziet op onze website. Dit vinden wij jammer, want de artikelen op onze website zijn mede dankzij deze advertenties gratis te lezen en bekijken. Wil jij een uitzondering maken voor onze website of meer lezen over de wijze waarop wij met advertenties omgaan? Klik dan hier.

Lange leve Pieter

Door Marc van der Linden

30 april voelt voor veel mensen nog steeds een beetje als Koninginnedag. Deze datum is nu eenmaal van 1949 tot en met 2013 onze nationale feestdag geweest. En eerlijk gezegd had ik verwacht dat koning Willem-Alexander deze dag in stand zou houden, als eerbetoon aan zijn moeder en grootmoeder. Het zou een mooie geste zijn geweest en hij had er zelfs voor kunnen kiezen het ook gewoon Koninginnedag te laten heten. Prinsjesdag hield immers ook gewoon zijn naam toen er alleen maar Prinsesjes waren.…

Lees column

Wilt u op de hoogte blijven via de Royalty nieuwsbrief? Schrijf u nu in!

De toekomstige biografen

De toekomstige biografen

Door Marc van der Linden

Het boek van Jolande Withuis, Juliana – Vorstin In Een Mannenwereld, heeft veel stof doen opwaaien. Door alle pijnlijke onthullingen lijkt een beetje ondergesneeuwd te raken dat het een prachtige biografie is, die in mijn ogen eer doet aan de persoon die koningin Juliana was. Jolande Withuis had geen toegang tot het koninklijk huisarchief, maar legde wel de hand op allerlei briefwisselingen van Juliana, waardoor zij toch heel veel inzicht kon krijgen in de hoofdpersoon van haar boek.


Al lezende kreeg ik het gevoel dat toekomstige biografen het moeilijk zullen gaan krijgen. In onze tijden communiceren we heel anders dan vroeger. In de periode dat Juliana jong was, waren brieven de manier om met elkaar in contact te blijven. Op papier deelde men de meest intieme gevoelens met elkaar. Bij beroemde personen werden die brieven uiteindelijk prachtige bronnen voor biografen. Maar wie schrijft er nu nog brieven?

Ik probeer altijd een handgeschreven briefje of kaart te sturen als mensen iets bijzonders in hun leven meemaken. Bij de geboorte van een kind of overlijden van een dierbare vind ik het nu eenmaal beter om te laten zien dat je de tijd hebt genomen om wat gevoelens en gedachten op papier te zetten. Het wordt altijd gewaardeerd, maar ik hoor dan ook steeds weer hoe weinig mensen dit nog doen.

Toch houdt het wat schrijven betreft daarmee wel op. Net als de meeste mensen van nu communiceer ik vooral via e-mail of via berichtjes op de telefoon. Heel makkelijk en vooral ook heel snel, want de ontvanger krijgt het bericht binnen een mum van tijd en kan ook meteen reageren. Maar voor de biografen van morgen is het een ramp. Wie over, zeg maar, 100 jaar wil schrijven over het huwelijk van Willem-Alexander en Máxima zal waarschijnlijk via via geen brieven meer kunnen vinden waarin onze huidige koning en koningin aan anderen schrijven over hun relatie, hun kinderen of hun persoonlijke besognes. Die gevoelens delen ze ongetwijfeld wel met familie en vrienden, maar het blijft niet bewaard zoals men vroeger brieven wel bewaarde.

Niet alleen voor biografen is deze digitale tijd een ramp, maar ook voor archieven zoals het Koninklijk Huisarchief. Daar wordt alle correspondentie van vele eeuwen Oranjes bewaard. Maar hoe bewaar je berichtjes die via de telefoon verstuurd zijn? En als je het al kunt bewaren, hoe archiveer je dat dan op een manier zodat het voor toekomstige generaties ook duidelijk is? Willem-Alexander lijkt het belang van de geschiedschrijving wel in te zien. Niet zo vreemd, want hij is tenslotte historicus. Daarom maakt hij eens in de zoveel tijd een complete kopie van alle e-mails die hij heeft ontvangen en verstuurd. Die wordt dan weer bewaard in het Koninklijk Huisarchief, wachtend op een biograaf die op dag besluit een boek over koning Willem-Alexander te gaan schrijven…

 

Reacties