Charles Spencer doet bij Eva Jinek boekje open over Diana en koning Charles: ‘We zullen haar snel genoeg vergeten’

Tekst: Vera Guldemeester

7 oktober 2026

Bijna dertig jaar na de dood van prinses Diana zijn de emoties bij haar jongere broer Charles Spencer nog altijd voelbaar. De Britse graaf schoof dinsdagavond aan bij Eva Jinek om te praten over zijn nieuwe boek over Diana, waarin hij teruggaat naar hun gezamenlijke jeugd, maar ook bijzonder pijnlijke herinneringen deelt aan de periode rond haar dood.

Spencer houdt bij Jinek voet bij stuk. Zo vertelt hij over een telefoongesprek dat hij op de ochtend van Diana’s dood met de toenmalige prins Charles zou hebben gevoerd. Die ochtend kreeg Spencer telefoontjes van geschokte familieleden en vrienden van over de hele wereld, maar toen Charles belde, hoorde hij volgens eigen zeggen een totaal andere toon. In zijn boek omschrijft hij Charles als uitgelaten, als iemand die de loterij had gewonnen. “Ik was erg verbaasd”, vertelt Spencer. “Wat mij opviel, was dat dit een andere toon was dan bij alle anderen.” Tegelijkertijd probeert hij die reactie te verklaren: “Hij was waarschijnlijk in shock. Dus dat was zijn eerste reactie.”

‘We zullen haar snel genoeg vergeten’

Nog veel heftiger is Spencers relaas over wat enkele dagen later gebeurde, toen de voorbereidingen voor Diana’s begrafenis in volle gang waren. Hij kreeg naar eigen zeggen een telefoontje van Buckingham Palace met de mededeling dat William en Harry achter de kist van hun moeder zouden lopen. William was vijftien en Harry pas twaalf. Spencer verzette zich onmiddellijk. “Ik vond het zo belachelijk dat ik het niet serieus nam. Ik zei: ‘Dat gaat natuurlijk niet gebeuren.’” Hij voelde een bijzondere verantwoordelijkheid voor zijn neefjes, mede omdat Diana hem als hun voogd had aangewezen, al erkent hij dat dit juridisch geen betekenis had zolang hun vader nog leefde.

Niet veel later zou prins Charles hem persoonlijk hebben gebeld. “Hij zei: ‘Ik begrijp dat je niet wilt dat de jongens achter Diana lopen.’ Ik zei: ‘Natuurlijk niet, sir.’” Charles wees er volgens Spencer op dat hij zelf achter de kist van Lord Mountbatten had gelopen, waarop Spencer antwoordde: “Ja, maar jij was dertig en hij was niet je moeder.” Volgens hem werd Charles daarop woedend. Vervolgens zouden de vijf woorden zijn gevallen die Spencer nooit meer vergat: “We zullen haar snel genoeg vergeten.” Spencer zegt dat hij even stilviel, antwoordde met “Ik kan niet geloven dat je dat hebt gezegd” en vervolgens ophing.

Buckingham Palace reageert

Spencer benadrukt dat hij dit verhaal niet pas voor zijn nieuwe boek heeft bedacht. Naar eigen zeggen vertelde hij vrienden en familie al in 1997 over de uitspraak. “Wanneer mensen nu zeggen: ‘O, ineens beweert hij dat deze woorden zijn gezegd’, heb ik verklaringen van vrienden die het in 1997 uit mijn mond hebben gehoord.” Waarom Charles zoiets gezegd zou hebben, weet Spencer niet. Hij vermoedt dat niemand destijds werkelijk besefte hoe geliefd Diana bij het publiek was. De enorme wereldwijde uitbarsting van verdriet na haar dood kan Charles volgens hem hebben verrast.

De uitspraken leidden tot een uitzonderlijke reactie van Buckingham Palace. Jinek leest Spencer aan tafel de verklaring voor, waarin het paleis stelt dat ‘de pijn van het verlies van een broer of zus het verstand kan vertroebelen, het beoordelingsvermogen kan beïnvloeden en herinneringen kan kleuren’, zelfs vele jaren na het verlies. Spencer reageert fel: “Dat is een klassiek geval van gaslighting.” Hij blijft erbij dat hij zich het gesprek correct herinnert en wijst bovendien op wat er volgens hem níét in de verklaring staat: “Je zult merken dat er geen ontkenning in staat.”

‘De pers heeft haar vermoord’

Spencers woede richt zich niet alleen op het koningshuis. Wanneer Jinek oude beelden laat zien waarop Diana wordt belaagd door fotografen, heeft hij zichtbaar moeite om ernaar te kijken. “Ik kan het echt niet verdragen”, zegt hij. “Ze was nog steeds een jonge vrouw, helemaal alleen.” Hij herinnert zich hoe Diana hem vertelde over een fotograaf die ze op straat in Londen smeekte haar met rust te laten. De man zou haar hebben gezegd dat hij dat nooit zou doen en zelfs na haar dood nog aanwezig zou zijn.

Na Diana’s overlijden schreef Spencer een briefje aan hun moeder dat hij tijdens het werken aan zijn boek terugvond. “Mam, bel me alsjeblieft als je even tijd hebt. Het is afschuwelijk. De pers heeft haar vermoord.” Hij was naar eigen zeggen zelfs vergeten dat hij die woorden had opgeschreven. Volgens Spencer was de jacht op zijn zus zo extreem geworden dat een ongeluk ieder moment had kunnen gebeuren. “Een ongeluk had op ieder moment kunnen gebeuren. Het gebeurde toevallig in Frankrijk.”

Voorpublicatie boek

Jinek confronteert Spencer vervolgens met een opvallende tegenstelling: ondanks zijn vernietigende oordeel over de Britse roddelpers werd zijn boek vóór publicatie in de Daily Mail gepubliceerd. Spencer zegt dat die beslissing door zijn uitgever is genomen en dat dergelijke voorpublicaties gebruikelijk zijn in Groot-Brittannië. Wel vindt hij de manier waarop de krant het boek presenteerde ongelukkig, omdat vooral de explosieve passages over de royals werden uitgelicht.

Volgens Spencer vormen die verhalen namelijk helemaal niet de kern van zijn boek. “Mijn hele boek is een viering van Diana’s leven.” Hij benadrukt dat hij jarenlang zelf als journalist werkte en inmiddels al decennialang historicus is. Het boek beschouwt hij daarom ook als een historisch document van iemand die de gebeurtenissen van dichtbij heeft meegemaakt. “Niets daarvan is bedoeld om krantenkoppen te halen”, zegt hij. Hij wilde zijn herinneringen vastleggen zolang hij dat nog kon.

Diana wachtte op haar moeder

Achter alle ophef over koning Charles zit dan ook een veel persoonlijker verhaal over de Diana die Spencer kende voordat de wereld haar als prinses leerde kennen. “Ik denk dat het belangrijk is dat mensen onthouden dat ze een echt mens was.” Hij beschrijft zijn grote zus als bijzonder beschermend. Toen hij als klein jongetje voor het eerst naar school ging, was Diana in haar eigen klas zo onrustig dat ze toestemming kreeg om te controleren hoe het met haar broertje ging. Even later kwam ze terug met de geruststellende boodschap: “Het gaat goed met hem.”

Hun jeugd kende echter ook groot verdriet. Hun moeder verliet het gezin toen Charles drie en Diana zes jaar oud waren. Terwijl ze haar spullen inpakte, liep Diana achter haar aan. Hun moeder vertelde haar dat ze snel terug zou komen, maar dat gebeurde niet. “Ik weet dat Diana op de stoep zat te wachten tot mijn moeder terugkwam”, vertelt Spencer. Volgens hem heeft dat zijn zus diep geraakt. Hij vermoedt dat die ervaring later ook invloed had op haar eigen moederschap: Diana was buitengewoon betrokken bij William en Harry en probeerde mogelijk als moeder iets te herstellen wat ze zelf als kind had gemist.

Ze wist niet hoe geliefd ze was

Een van de pijnlijkste gedachten voor Spencer is dat Diana volgens hem nooit werkelijk heeft beseft hoeveel mensen van haar hielden. Achter de zelfverzekerde prinses die de wereld zag, zat volgens haar broer een vrouw met veel zelftwijfel. Spencer vertelt dat Diana op school kampte met leerproblemen die destijds niet werden gediagnosticeerd. Dyslexie wordt genoemd en hij denkt zelf ook aan “ADHD van een bepaald type”. Daardoor zou ze op school nooit een eerlijke kans hebben gekregen en hield ze een gevoel van onzekerheid over.

De negatieve verhalen die de tabloids in haar laatste levensjaren over haar publiceerden, raakten volgens Spencer precies die kwetsbaarheid. Pas na haar dood werd zichtbaar hoeveel genegenheid er wereldwijd voor Diana bestond. Jinek vraagt hoe zijn zus zich gevoeld zou hebben als ze dat had kunnen meemaken. “Ik denk dat ze verrukt zou zijn geweest als ze had geweten dat ze zo populair en geliefd was”, antwoordt Spencer. “Maar ze zou enorm verbaasd zijn geweest.”

Niet uit op wraak

Spencer beseft dat zijn boek ook voor William en Harry gevoelig kan liggen, zeker omdat hij zulke harde herinneringen over hun vader deelt. Hij zegt tijdens het schrijven veel aan zijn neven te hebben gedacht en bewust hun privacy te hebben beschermd. Harry zou hem vooraf zelfs hebben gevraagd: “Staat er iets gênants over mij in?” Spencer antwoordde simpelweg: “Nee.”

Dat zijn boek nu wordt neergezet als een nieuwe strijd tussen de Windsors en de Spencers, vindt hij dan ook onterecht. “Ik ben niet uit op wraak”, benadrukt hij. “Op veel vlakken kan de koninklijke familie me werkelijk niets schelen, maar mijn zus en haar herinnering kunnen me heel veel schelen.” Spencer denkt naar eigen zeggen iedere dag aan Diana en wilde haar verhaal vastleggen voordat hij dat niet meer kan. Achter alle ophef, paleisverklaringen en pijnlijke beschuldigingen zit volgens hem uiteindelijk iets veel eenvoudigers: “Uiteindelijk gaat het over een broer die van zijn zus houdt.”

Ook RTL Boulevard interviewde Charles. Ze spraken hem over de gestolen boeken: