Op bezoek in het paleis

Koningin Beatrix was niet zo scheutig met ontmoetingen met gewone burgers. En zeker journalisten werden altijd zoveel mogelijk buiten de paleizen gehouden. Haar ouders, koningin Juliana en prins Bernhard waren daar een stuk gemakkelijker in. Ik heb paleis Soestdijk dan ook meer van binnen gezien dan paleis Huis ten Bosch. Als je op Soestdijk bij iets aanwezig mocht zijn, dan werd je als een gast behandeld. Juliana en Bernhard – ik heb ze alleen professioneel meegemaakt in de jaren negentig – kwamen ook altijd even gedag zeggen of afscheid nemen. Bij Beatrix was dat persoonlijke contact er niet. Ik heb haar diverse malen mogen ontmoeten en ook met haar gesproken, maar de afstand bleef altijd. Ik heb dat nooit een probleem gevonden. Sterker nog: het maakte het allemaal wat gemakkelijker. Prins Bernhard is in de laatste jaren van zijn leven erg boos op me geweest, vooral omdat ik aanvankelijk nogal openlijk mijn steun had uitgesproken voor zijn kleindochter Margarita, die toen overhoop lag met haar familie. De prins heeft me vlak voor zijn dood ook nog gebeld, voornamelijk om me de/zijn waarheid te zeggen. Ik denk dat een deel van zijn woede werd veroorzaakt door het feit dat hij in de jaren daarvoor diverse malen met me gesproken had. Hij zal het als verraad hebben gezien. Paleis Huis ten Bosch heb ik alleen van binnen gezien bij de verlovingen van de prinsen Constantijn en Friso. We werden ontvangen in de catacomben waar we een drankje en een broodje kregen. Beatrix bewaarde weliswaar afstand, maar was altijd een goede gastvrouw. Ook bij de ontmoetingen met de media in haar Italiaanse huis in Tavarnelle Val di Pesa stonden er altijd drankjes klaar.