Column: Slapeloze nachten

Woensdag 17 Augustus 2011 at 11:00 am.

Ik heb als journalist niet te klagen over werk. Gelukkig maar. Ik houd van mijn werk en het leven dat ik daardoor heb. Bijna elke dag brengt wat anders en het werk heeft me al op vele bijzondere plekken gebracht en met tal van speciale mensen in contact gebracht. Ik heb het geluk dat ik stressbestendig ben en, als het moet, ook veel werk kan verzetten. Als ik op jaarbasis bekijk hoeveel artikelen ik schrijf, naast alle pagina's van anderen die ik heb gelezen en soms veranderd heb voordat ze naar de drukker gaan, dan schrik ik er soms zelf van. Alleen al voor Weekend zijn dat op jaarbasis 52 columns en een slordige 100 artikelen, bijna 3.000 pagina's. Tel daarbij nog eens 760 pagina's Royalty, bestaande uit nog eens zo'n 50 artikelen en 10 columns, en het wordt echt een grote hoeveelheid. Elke keer blijft het afwachten of iets in druk net zo is geworden als dat je het bedoeld hebt. Meestal is dat zo, soms is het mooier en het gebeurt ook wel dat het niet geworden is wat je er van gehoopt had. Maar met een tijdschrift is het dan wel zo dat er al snel weer een nieuwe in de winkel ligt en je de oude kunt vergeten.

Heel wat spannender is het om een boek uit te brengen. Het moment dat je een nieuw boek wat je zelf geschreven hebt in handen krijgt, is best bijzonder. Komende week komt mijn nieuwe boek De Vrouwen Van Prins Bernhard uit en dat heeft voor heel wat slapeloze nachten gezorgd. Ik ben vier jaar geleden aan dit boek begonnen, maar door allerlei omstandigheden heeft zo lang geduurd voordat het in de winkels komt te liggen.

Allereerst ontdekte ik steeds meer over het liefdesleven van prins Bernhard en de gevolgen daarvan. Daarnaast moest ik tussen alle andere werkzaamheden door tijd vinden om het te schrijven. Toen ik bijna klaar was, hield mijn toch al zwaar beproefde laptop er mee op. De teksten waren weliswaar bewaard gebleven, maar het kostte wel veel moeite om ze van de harde schijf te halen.

Het grootste probleem echter was het boek zo te schrijven dat het ánders was dan de meeste boeken die al over de prins zijn verschenen. Ik wilde niet teveel oordelen over de prins – dat moet de lezer maar doen. En ik wilde 'zijn' vrouwen recht doen. Want de vrouwen van wie hij hield en die van hem hebben gehouden zijn stuk voor stuk bijzondere dames geweest, die beter verdienen dan te worden neergezet als golddiggers die een getrouwde man aan de haak sloegen.

Bovendien moest het boek een ander licht doen schijnen op de relatie van Juliana en Bernhard. Een gecompliceerde relatie, die waarschijnlijk nooit iemand echt helemaal zal begrijpen. Ik weet niet of het gelukt is. Maar ik was stiekem wel een beetje opgelucht toen een collega deze week tegen me zei dat ze het hoofdstuk over de laatste jaren van Juliana en Bernhard op Soestdijk had gelezen en erg ontroerd was. Want dat was een reactie waarop ik tijdens die slapeloze nachten alleen maar van durfde dromen...

drie reacties