Afspraak is afspraak
Door Marc van der Linden
Jaren geleden werd de mediacode ingesteld. Daarover is sindsdien veel te doen geweest. Er zijn processen gevoerd en heel veel discussies geweest, maar uiteindelijk hebben de Oranjes toch hun zin gekregen. Alle foto’s die er van de leden van de koninklijke familie te zien zijn, worden in scène gezet en zorgvuldig geregisseerd. Ik vind dat niet slim, omdat er zo veel spontaniteit verloren is gegaan. De meeste Nederlanders vonden het best leuk om te zien dat Máxima af en toe ook gewoon naar de Hema gaat om kinderkleren te kopen of dat Willem-Alexander met vrienden op een terrasje zit. Maar dat kan dus niet meer. Ik zal u niet vermoeien met een nieuwe discussie daarover, want ik heb al lang geaccepteerd dat de mediacode onomkeerbaar is. Maar tegelijkertijd is het wel goed u eens te melden dat een deel van de koninklijke familie zich niet meer houdt aan de belofte om in ruil voor het houden aan de mediacode af en toe mee te werken aan fotomomenten. En dan heb ik het niet over Willem-Alexander en Máxima.
Eén van de gebruiken is de aanklopceremonie op de deuren van de Kapucijnerkerk. Op de vraag wie er binnen wil, na het kloppen op de deur, worden de titels en functies van de overledene genoemd. Dat is voor de kerk geen reden om de overledene binnen te laten. Pas als Otto als sterfelijk, zondig mens wordt aangekondigd, wordt de kist toegelaten. Het hart van de oud-kroonprins van Oostenrijk en Hongarije is naar eigen wens en volgens traditie in Hongarije in een urn bijgezet in de benedictijnerabdij.
