Column: Wat willen we nou?

Woensdag 06 April 2011 at 2:18 pm.

Maar liefst drie prinsen kwamen de afgelopen weken negatief in het nieuws. Prins Andrew van Engeland had dubieuze contacten met een veroordeelde pedofiel én minimaal één van de zonen van de Libische dictator Kaddafi. Prins Laurent reisde tegen de wil van de Belgische regering en van zijn vader naar Congo en ook hij ontmoette daar mensen met wie hij maar beter niet gezien kon worden. En onze 'eigen' prins Bernhard – tweede zoon van prinses Margriet en Pieter van Vollenhoven – werd afgeschilderd als een meedogenloze huisjesmelker die zijn huurders huurverhogingen van wel 400 procent oplegde.

De prins die, samen met zakenpartners, zo'n 97 lokaties in Amsterdam bezit en die commercieel verhuurt, werd zelfs geconfronteerd met een heuse demonstratie in de Amsterdamse wijk de Pijp. Buurtbewoners waren woedend dat een populaire snackbarhoudster na vele jaren moest vertrekken omdat haar huisbazen, waaronder dus ook Bernhard, andere plannen hadden met het pand. Ik moet eerlijk zeggen dat ik ook een wat ongemakkelijk gevoel kreeg bij het lezen van een artikel over de prins in Het Parool.

Een Turkse bloemist kreeg eveneens te maken met de gehaaide advocaten van de prins. Hij verzette zich tegen de enorme huurverhoging en gaf tienduizend euro aan advocaten uit, maar moest desondanks uiteindelijk toch een hogere huur accepteren. Het was voor hem overigens nog moeilijk om een advocaat te vinden, omdat een aantal ineens geen belangstelling meer in de zaak had toen bleek dat de prins een van de huiseigenaren was.

Van leden van het koninklijk huis, want dat is Bernhard, verwachten we zo'n opstelling niet. We willen hen liever sociaal zien, opkomend voor de zwakkeren en zeker niet als mensen die alleen maar bezig zijn met zoveel mogelijk geld verdienen. Maar is dat eigenlijk wel terecht? In Nederland moeten alle prinsen hun eigen brood verdienen. Alleen Willem-Alexander krijgt een staatstoelage, maar werkt daar ook hard voor.

In Engeland en België leven respectievelijk Andrew en Laurent op staatskosten en deze prinsen worden gezien als lui en zeer onhandig als het gaat om aangaan van contacten. En juist omdat ze leven van belastinggeld heeft een ieder het recht zich te bemoeien met wat ze doen en wie ze ontmoeten. Hier hebben we voor een andere oplossing gekozen en onze werkende prinsen gelden zelfs als voorbeeld voor de andere Europese hoven. Maar dat betekent ook dat we ons eigenlijk niet al te veel mogen bemoeien met hoe de prinsen hun geld verdienen. Zolang dat legaal is, kunnen – en moeten – we er eigenlijk niets van zeggen. Dat prins Bernhard zijn huurders confronteert met enorme huurverhogingen is misschien niet fraai, maar hij is zeker niet de enige in Nederland die dat doet. Het is zijn keuze en die scheelt ons een hoop geld. Want we willen toch niet terug naar de tijd dat alle prinsen een staatstoelage kregen?

drie reacties