Afgelopen week rinkelde de telefoon nog wat vaker dan normaal. De reden? Collega’s hadden een tip gekregen dat Beatrix op haar verjaardag echt haar aftreden bekend zou maken. Of ik dat even wilde bevestigen. Als je dan doorvraagt naar de bron van die ’gouden tip’ dan blijkt het al een stuk minder zeker. ’De buurvrouw heeft een vriendin en die werkt op de linnenkamer van Noordeinde. En daar moet het duurste tafellinnen klaar gelegd worden voor het banket rondom de inhuldiging.’
’Wat de pers ook beweert, er is hier genoeg te zien!’ De gids die ons groepje door paleis Soestdijk gaat rondleiden, kijkt me bewust niet aan, maar de boodschap is duidelijk. Met een lachje zeg ik: ’Ik voel me niet aangesproken, hoor.’ En dat is naar waarheid. Wie nog niet geweest is, moet zeker naar paleis Soestdijk gaan. Een unieke kans om het paleis nog te zien zoals het bewoond werd door Juliana en Bernhard. Maar dat neemt niet weg dat het bezoek wel wat teleurstellingen met zich mee brengt. Voor mensen die er nooit geweest zijn, zal het kleiner lijken dan men altijd heeft gedacht. En er is ook veel minder grandeur dan men bij een paleis zou verwachten. Paleis Soestdijk is meer een uit de kluiten gevallen woonhuis, waar zich heel veel heeft afgespeeld. Dat men nu binnen de muren kan kijken, is heel bijzonder. En eigenlijk zou iedereen dat moeten doen.
Maar voor wie er geweest is, toen Juliana en Bernhard er woonden, is het wel even slikken. Ik behoor tot die groep. Ik ben er een keer of tien geweest en in verschillende ruimtes. Het paleis lééfde toen. Het hofpersoneel zorgde dat alles er perfect reilde en zeilde en de extra glans aan het paleis werd gegeven door de illustere bewoners. Een bezoek aan paleis Soestdijk bleef daardoor altijd iets speciaals. Dat die tijd voorgoed voorbij is, besef je nog meer als je door het paleis loopt. Het achterstallige onderhoud, dat er toen ook al was, valt nu ineens op. De huwelijkstragedie die zich hier moeten hebben afgespeeld, is bijna tastbaar. En met name Juliana komt heel dichtbij. Wandelend door het paleis voel je hoezeer deze populaire vorstin gevangen was in haar leven, en misschien ook wel in haar huwelijk. Zij, die zo graag gewoon wilde zijn, was veroordeeld tot een leven vol grandeur in oude gebouwen met grote schilderijen vol met oorlogstaferelen. Mijn bewondering voor Juliana groeide nog meer met elke stap die ik zette in haar verlaten paleis. Wie nog, net als ik, wil rondkijken, moet haast maken, want tot eind 2009 is het paleis nog zeker open, wat er daarna gebeurt is onzeker. Tijdens een van de recente rondleidingen die ik meemaakte vertelde de gids bovendien dat de Rijksgebouwendienst, de eigenaar van het paleis, er rekening mee houdt dat Soestdijk tien tot vijftien jaar dicht moet voor volledige restauratie. Men moet wel een beetje geluk hebben met de gids. Tijdens de ene rondleiding hoorde ik dat kroonprins Willem in 1813 naar België ging om daar te vechten tegen Napoleon, terwijl dat land pas sinds 1830 bestaat. En andere gids presteerde het om prins Maurits tot een van de voorvaderen van koningin Juliana aan te wijzen, terwijl de beroemde prins officieel kinderloos gestorven is. Is dat erg? Ik vind van niet, want zulke kleine historische foutjes zullen maar door weinigen worden opgemerkt. Veel belangrijker is de passie waarmee over het paleis en haar bewoners wordt verteld. En dat is bij de ene gids meer dan de andere. Nog een laatste tip: combineer uw rondleiding aan paleis Soestdijk met een wandeling door het prachtige park en daarna een high tea of een smakelijke lunch in de Oranjerie. Het geeft koninklijk cachet aan een vorstelijk dagje uit.
Even voorstellen ik ben Ineke Blansert-Vahlkamp, ik ben 2e geworden in de finale van de grootste Royaltykenner van Nederland EO, achter Esther Wolfswinkel. Ik probeer zoveel mogelijk te lezen over Royalty en ben reuze blij met jouw site. Ik vind je verhaal over Paleis Soestdijk zo passend..
jouw verwoordingen zijn precies wat ik ook voelde. Arme Juliana!!!! Zie je de laatste tijd zonder bril???
Hartelijk dank voor de lieve reactie. Fijn dat ik niet de enige ben, die medeleven met onze vroegere Koningin voelde. Wat leuk dat je tweede bent geworden bij die quiz. En wat betreft de bril: die is er nog wel maar ik draag nu ook af en toe lenzen. Zie ik net zo goed mee.
Hartelijke groeten,
Hallo Marc,ik kijk regelmatig jou site, het ziet er nog steeds heel goed uit en ik blijf op de hoogte, ook wat betreft het Belgische koningshuis!
Groetjes,
Rita
Ik ben zelf ook op Paleis Soestdijk geweest en heb – inderdaad – dat welhaast ‘beklemmende’ gevoel ook ervaren. Er hangt nu een soort van triestige sfeer in het paleis. Toch was het zeer de moeite waard, ook leuk om kleine details te zien: het ‘groeistreepje’ dat Friso bijvoorbeeld nog heeft gezet op 1 van de muren in 2005, al na het overlijden van Juliana en Bernhard.
Afgelopen week rinkelde de telefoon nog wat vaker dan normaal. De reden? Collega’s hadden een tip gekregen dat Beatrix op haar verjaardag echt haar aftreden bekend zou maken. Of ik dat even wilde bevestigen. Als je dan doorvraagt naar de bron van die ’gouden tip’ dan blijkt het al een stuk minder zeker. ’De buurvrouw heeft een vriendin en die werkt op de linnenkamer van Noordeinde. En daar moet het duurste tafellinnen klaar gelegd worden voor het banket rondom de inhuldiging.’
’Wat de pers ook beweert, er is hier genoeg te zien!’ De gids die ons groepje door paleis Soestdijk gaat rondleiden, kijkt me bewust niet aan, maar de boodschap is duidelijk. Met een lachje zeg ik: ’Ik voel me niet aangesproken, hoor.’ En dat is naar waarheid. Wie nog niet geweest is, moet zeker naar paleis Soestdijk gaan. Een unieke kans om het paleis nog te zien zoals het bewoond werd door Juliana en Bernhard. Maar dat neemt niet weg dat het bezoek wel wat teleurstellingen met zich mee brengt. Voor mensen die er nooit geweest zijn, zal het kleiner lijken dan men altijd heeft gedacht. En er is ook veel minder grandeur dan men bij een paleis zou verwachten. Paleis Soestdijk is meer een uit de kluiten gevallen woonhuis, waar zich heel veel heeft afgespeeld. Dat men nu binnen de muren kan kijken, is heel bijzonder. En eigenlijk zou iedereen dat moeten doen.
Hallo Marc van der Linden,
Even voorstellen ik ben Ineke Blansert-Vahlkamp, ik ben 2e geworden in de finale van de grootste Royaltykenner van Nederland EO, achter Esther Wolfswinkel. Ik probeer zoveel mogelijk te lezen over Royalty en ben reuze blij met jouw site. Ik vind je verhaal over Paleis Soestdijk zo passend..
jouw verwoordingen zijn precies wat ik ook voelde. Arme Juliana!!!! Zie je de laatste tijd zonder bril???
Veel succes met alles.
Met vriendelijke groet,
Ineke Blansert-Vahlkamp
Royaltykenner Huissen - 26-10-’08 11:37Naschrift:
Beste Ineke,
Hartelijk dank voor de lieve reactie. Fijn dat ik niet de enige ben, die medeleven met onze vroegere Koningin voelde. Wat leuk dat je tweede bent geworden bij die quiz. En wat betreft de bril: die is er nog wel maar ik draag nu ook af en toe lenzen. Zie ik net zo goed mee.
Hartelijke groeten,
Marc van der Linden
Marc van der Linden - 26-10-’08 23:12Hallo Marc,ik kijk regelmatig jou site, het ziet er nog steeds heel goed uit en ik blijf op de hoogte, ook wat betreft het Belgische koningshuis!
Rita (E-mail ) - 29-10-’08 08:01Groetjes,
Rita
Beste Marc,
Ik ben zelf ook op Paleis Soestdijk geweest en heb – inderdaad – dat welhaast ‘beklemmende’ gevoel ook ervaren. Er hangt nu een soort van triestige sfeer in het paleis. Toch was het zeer de moeite waard, ook leuk om kleine details te zien: het ‘groeistreepje’ dat Friso bijvoorbeeld nog heeft gezet op 1 van de muren in 2005, al na het overlijden van Juliana en Bernhard.
Groet.
Jordi - 22-12-’08 20:33Jordi