Door Marc van der Linden
Woensdag 13 Januari 2010 at 12:00 pm.
Ik ben doorgaans niet iemand die snel gelooft in verhalen over een vloek die eeuwen geleden is uitgesproken. Maar zelfs de meest nuchtere persoon kan zo langzamerhand niet anders dan vaststellen dat de leden van het prinselijke huis Grimaldi maar weinig geluk in de liefde kennen. ’Hoe zit het dan met die vloek?’
hoor ik u nu vragen Daarvoor moeten we flink terug in de tijd. In 1297 veroverde Francisco Grimaldi, bijgenaamd De Sluwe, het fort op de rots van Monaco.
Hij vermomde zich op de avond van 8 januari als monnik (in het Italiaans 'Monaco') en kreeg zo, met in zijn kielzog zijn neef Rainier Grimaldi, gemakkelijk toegang tot het fort. Zij wisten het op gemakkelijke wijze te veroveren op de stadstaat Genua, die toen eigenaar was van het fort. Francesco slachtte er bovendien alle aanwezigen af en bij die daad zouden hij en al zijn verwanten die in Monaco verbleven vervloekt zijn. Zij zouden in Monaco nooit gelukkig worden...
Sindsdien is er nauwelijks een Grimaldi geweest die een gelukkig liefdesleven zou kennen. Eeuwenlang meed de familie zelfs het landje aan de Middellandse Zee, waarover het wel regeerde. Monaco was in die jaren overigens wel een stuk groter, want ook de steden Menton en Roquebrune-Cap-Martin behoorden tot 1848 tot het land. En toen de Grimaldi’s zich er in de negentiende eeuw weer vestigden kwam de vloek voor bijna alle leden uit. Regerend vorst Charles III (1818-1889) trouwde met de Belgische Antoinette de Merode, die echter al op 35-jarige leeftijd overleed. Hun zoon, die regeerde als Albert I (1848-1922), trouwde met de Schotse Lady Mary Hamilton, die hem al een jaar na de geboorte van hun eerste kind verliet. Wellicht ingegeven door alle liefdesdrama’s die zijn voorouders meemaakten, trouwde hun zoon Louis II (1870 -1949) pas op 76-jarige leeftijd, met de Franse Ghislaine Dommanget (1900 -1991). De prins had zijn opvolging op bijzondere wijze geregeld. Hij adopteerde in 1919 een kind, dat hij bij een minnares had verwekt. Deze Charlotte (1898-1977) werd uitgehuwelijkt aan de Franse prins Pierre de Polignac (1895-1964), die bij zijn huwelijk prins Pierre Grimaldi van Monaco werd. Hun huwelijk eindigde al snel in een drama, maar zorgde wel voor twee kinderen: Antoinette (1920) en Rainier (1923-2005). De eerste zag diverse huwelijken mislukken. En prins Rainier verloor zijn vrouw, Grace Kelly (1929-1982) bij een auto-ongeluk. Ook hun kinderen kenden nooit echt liefdesgeluk. Stephanie had vele minnaars en echtgenoten, maar leeft inmiddels als vrijgezel. Caroline heeft net haar derde huwelijk zien mislukken. En Albert lijkt – uit angst voor de vloek? – maar te wachten met trouwen.
Wie eens in Monaco is geweest heeft vast het beeld van Kees Verkade voor het paleis zien staan van de als monnik verkleedde Francisco. Maar gezien de vloek over het liefdesleven van de Grimaldi’s is het maar de vraag of het beeld van Francisco wel zo’n ereplek verdient...
Jaren geleden werd de mediacode ingesteld. Daarover is sindsdien veel te doen geweest. Er zijn processen gevoerd en heel veel discussies geweest, maar uiteindelijk hebben de Oranjes toch hun zin gekregen. Alle foto’s die er van de leden van de koninklijke familie te zien zijn, worden in scène gezet en zorgvuldig geregisseerd. Ik vind dat niet slim, omdat er zo veel spontaniteit verloren is gegaan. De meeste Nederlanders vonden het best leuk om te zien dat Máxima af en toe ook gewoon naar de Hema gaat om kinderkleren te kopen of dat Willem-Alexander met vrienden op een terrasje zit. Maar dat kan dus niet meer. Ik zal u niet vermoeien met een nieuwe discussie daarover, want ik heb al lang geaccepteerd dat de mediacode onomkeerbaar is. Maar tegelijkertijd is het wel goed u eens te melden dat een deel van de koninklijke familie zich niet meer houdt aan de belofte om in ruil voor het houden aan de mediacode af en toe mee te werken aan fotomomenten. En dan heb ik het niet over Willem-Alexander en Máxima.
