Hoe prinses Christina toch nog gelukkig werd
Door Marc van der Linden
Deze week wordt prinses Christina 65 jaar en dat is zelfs binnen de koninklijke familie geen reden voor een extra feestje. De dag moet, als het aan de jarige ligt, net zo onopvallend voorbij gaan als de rest van haar leven. Prinses Christina heeft geen zin in de openbare kant van een leven als prinses. Ze heeft zich altijd verzet tegen het feit dat ze, alléén omdat ze een Oranje is, ook een beetje van ons allemaal is. Daarom heeft ze zich eigenlijk altijd afzijdig gehouden en bewust gekozen voor een leven in de schaduw van de troon. De enkele keer dat ze wel in de publiciteit trad, was om iets te promoten: een cd of een concert.
Het is zo’n cliché, maar wat gaat de tijd snel. Het is alweer tien jaar geleden dat Willem-Alexander en Máxima trouwden. Het voelt nog als vorig jaar. Ik behoorde tot het selecte gezelschap dat zowel bij het burgerlijk huwelijk als het kerkelijk huwelijk aanwezig mocht zijn. Uniek, want buiten de koninklijke familie en de verwanten van Máxima zijn er maar weinig mensen die dat kunnen zeggen. Ik herinner het me ook goed, omdat ik die nacht maar nauwelijks geslapen had. Ik was snipverkouden en daardoor had ik bijna geen oog dichtgedaan. Mijn lichaam eiste eigenlijk dat ik in bed bleef, maar zo’n dag wil je natuurlijk niet missen. En dus begaf ik me snotterend en wel naar de Stopera, waar we als journalisten moesten verzamelen voor een bomcheck.
