×
AdBlock gedetecteerd!

Beste bezoeker,

Wij zien dat je een adblocker gebruikt die ervoor zorgt dat je geen advertenties ziet op onze website. Dit vinden wij jammer, want de artikelen op onze website zijn mede dankzij deze advertenties gratis te lezen en bekijken. Wil jij een uitzondering maken voor onze website of meer lezen over de wijze waarop wij met advertenties omgaan? Klik dan hier.

Máxima versus Melania

Door Marc van der Linden

Máxima en Melania Trump – of ze elkaar al eens hebben ontmoet is niet bekend. Wat een ontmoeting tussen de koningin en de Amerikaanse first lady interessant maakt, is dat hun levens opvallende parallellen vertonen. Ze zijn allebei de ’eerste vrouw’ van een land waarin ze niet geboren werden. En ze belandden op die positie door de liefde. Maar waar Máxima wist dat haar man op een dag staatshoofd zou worden, kon Melania niet vermoeden dat haar man ooit president van de Verenigde Staten zou zijn.…

Lees column

Wilt u op de hoogte blijven via de Royalty nieuwsbrief? Schrijf u nu in!

Hugo en Carlos

Hugo en Carlos

Wat een moeilijke zaak is die kwestie tussen prins Carlos en zijn buitenechtelijke zoon Hugo Klynstra. Ik snap ze allebei. Juist door koninklijke families, ook al regeren ze niet meer, moeten de regels van de familie worden gerespecteerd. Want die hebben eeuwenlang het lot van de familie bezegeld. Bij de Bourbon-Parma’s zijn daar vele voorbeelden van. Buitenechtelijke kinderen, huwelijken zonder toestemming – er zijn heel veel mensen die hun titel en erfrechten verloren door de strikte naleving ervan. Ook erfenissen werden verdeeld op basis van de familieregels. Dan kun je die niet ineens veranderen omdat dat voor jezelf beter uitkomt of omdat de tijden veranderd zijn.


Met dat dilemma worstelde prins Carlos. Hij is een moderne man die zijn oudste kind, ondanks dat hij hem niet zo goed kent, het beste zal gunnen. En hij respecteert de Nederlandse wet, die zegt dat ook buitenechtelijke kinderen een naam en titel kunnen opeisen. Maar hij is tevens de vertegenwoordiger van de Bourbon-Parma’s en stond daarom tegenover zijn eigen kind in de rechtbank. Wat zal dat moeilijk zijn geweest, vooral omdat de meeste mensen je dan meteen als een vader zien die zijn kind iets niet gunt. Terwijl ik heb begrepen dat hij zijn zoon graag beter had gekend.

Maar Hugo Klynstra snap ik ook. In de 21ste eeuw is een prins of een prinses nog altijd iets bijzonders en als je wettelijk gezien die titel kunt krijgen, dan moet je dat altijd doen. Al doe je er niets mee, de komende generaties kunnen er wel wat aan hebben. En misschien vindt hij het wel fijn om de naam te gebruiken die in heel Europa zo beroemd is.

De rechtszaak erover heeft jaren geduurd en binnenkort valt de finale beslissing van de Raad van State. Ik ga ervan uit dat Hugo in het gelijk wordt gesteld en dat Nederland er dan een prins bij heeft. Hij kan zich vanaf dat moment als Koninklijke Hoogheid laten aanspreken en ook zijn kinderen zullen prinsen en prinsessen worden. Ze kunnen op geen enkele troon aanspraak maken, maar het staat prachtig in je paspoort en op je rijbewijs.

Het allermooiste zou echter zijn als vader en zoon wat meer naar elkaar toe zouden groeien. Dat er toch een band komt. Dat titels en dergelijke even worden vergeten en dat die twee mannen onder een boom – prinses Irene zou er niet tegen zijn – elkaar niets meer verwijten. Want hoewel wij koningen en prinsen nog altijd als iets bijzonders zien en ze dat vaak door hun positie ook zijn, zijn het toch gewoon mensen. Carlos was misschien wel liever geen prins geweest, Hugo wil het via de rechter worden. Wat een bizarre zaak. 

 

Reacties