×
AdBlock gedetecteerd!

Beste bezoeker,

Wij zien dat je een adblocker gebruikt die ervoor zorgt dat je geen advertenties ziet op onze website. Dit vinden wij jammer, want de artikelen op onze website zijn mede dankzij deze advertenties gratis te lezen en bekijken. Wil jij een uitzondering maken voor onze website of meer lezen over de wijze waarop wij met advertenties omgaan? Klik dan hier.

Nieuwe postzegels en munten?

Door Marc van der Linden

Baarden zijn in. En daar heb ik geluk mee. Na mijn lange dieet vond ik mijn gezicht weliswaar slanker, maar vooral ook oud geworden. Als ik lachte, zag ik geen vrolijkheid, maar vooral diepe gleuven en lijnen op mijn gezicht. Met een baard bleek dat veel minder het geval. De baard, die ik tijdens vakanties sowieso al ongeremd liet groeien, bleef dus. En tot op de dag van vandaag heb ik er geen spijt van, ondanks dat er heel wisselende reacties op komen. De één vindt het mooi, de ander…

Lees column

Wilt u op de hoogte blijven via de Royalty nieuwsbrief? Schrijf u nu in!

Onmenselijk

Onmenselijk

Column Marc van der Linden

Aan het leven van een lid van een koninklijke familie zitten veel mooie kanten. Je leeft een leven zonder financiële zorgen, woont vaak in prachtige paleizen en krijgt de kans vele bijzondere mensen te ontmoeten. Maar er staat wel degelijk een prijs tegenover en dat is dat jij en je familie een beetje publiek bezit zijn. Er worden ook dingen van je verwacht die eigenlijk van geen ander mens gevraagd worden. Nog steeds gaan bij mij de beelden van de begrafenis van prinses Diana door merg en been.


Als ik William en Harry achter de kist door Londen zie lopen, dan denk ik steeds: wie heeft bedacht dat die twee ventjes die anderhalve kilometer langs honderdduizenden mensen moesten lopen? 

Wie goed naar de beelden kijkt, ziet de gebalde vuistjes van de kleine Harry. Pas onlangs vertelde hij hoe boos hij op dat moment was en nog steeds vindt hij dat men hem die onmenselijke wandeling voor het oog van de wereld niet had mogen aandoen. 

En wat te denken van de kinderen en kleinkinderen van de Spaanse koning Juan Carlos, die geconfronteerd worden met verhalen over het buitensporige seksleven van hun vader? Zij kunnen binnen de paleismuren uiteraard het gesprek met hemaangaan, maar naar buiten toe kunnen ze er nooit iets over zeggen en zullen ze mee moeten werken aan het in stand houden van het sprookje van de monarchie. 

Om nog maar te zwijgen over koningin Sofía van Spanje, die het bedrog van haar man door de vingers moest zien en in het belang van het land en de familie tientallen jaren het toneelstukje van een gelukkig huwelijk bleef opvoeren. Ze stond voor een duivels dilemma, want opkomen voor haarzelf zou het einde van de monarchie kunnen betekenen. De biografie van Juliana die Jolanda Withuis schreef, vond ik evenwichtig en een goed beeld geven van een bijzondere koningin. Maar er staan dingen in het boek die geen kind over zijn vader of moeder wil lezen. Tegelijkertijd zou het ook weer verkeerd zijn als biografen dat soort details uit boeken gaan houden alleen maar om de gevoelens van nabestaanden te sparen. 

Het is ook niet iets wat alleen binnen koninklijke families gebeurt. Ook kinderen van presidenten en andere beroemdheden worden soms met feiten geconfronteerd die ze liever niet hadden geweten. Het is dan ook belangrijk om bij het beschrijven en lezen van dergelijke details over de privélevens van die mensen in het achterhoofd te houden dat het, hoe beroemd ook, nog steeds om mensen van vlees en bloed gaat, die gevormd werden door de omstandigheden van hun leven. Als Juan Carlos banketbakker was geworden, was hij misschien ook wel vreemdgegaan. Maar de kans dat hij dan duizenden gewillige bedpartners had kunnen vinden, zou een stuk kleiner zijn geweest

 

Reacties