×
AdBlock gedetecteerd!

Beste bezoeker,

Wij zien dat je een adblocker gebruikt die ervoor zorgt dat je geen advertenties ziet op onze website. Dit vinden wij jammer, want de artikelen op onze website zijn mede dankzij deze advertenties gratis te lezen en bekijken. Wil jij een uitzondering maken voor onze website of meer lezen over de wijze waarop wij met advertenties omgaan? Klik dan hier.

Máxima en opvoeding

Door Marc van der Linden

De koning en de koningin houden het leven van hun dochters zoveel mogelijk buiten de publiciteit. Dat is hun goed recht, al zal het later nog een hele klus worden voor biografen om iets over de jeugd van koningin Amalia op papier te zetten. We weten dat ze hockeyt, van paardrijden houdt en ooit viool speelde. Maar of ze dat laatste nog doet: geen idee.

Lees column

Wilt u op de hoogte blijven via de Royalty nieuwsbrief? Schrijf u nu in!

Protocol voor invaliden

Protocol voor invaliden

Protocol is er vooral om alles zo soepeltjes mogelijk te laten verlopen. Juliana had er het land aan, omdat het protocol voor een deel haar leven dicteerde. Uit een soort baldadigheid hield ze zich er dan ook zo min mogelijk aan, waarmee ze haar omgeving vaak tot wanhoop bracht. Afspraken liepen uit, het programma werd op het laatste moment door haar omgegooid of ze gooide haar kont tegen de krib en wilde niet meer doen wat vooraf overeengekomen was. Ik vond dat wel charme hebben, maar voor de hoforganisatie moet ze af en toe een ramp zijn geweest.


Het protocol heeft namelijk best een nuttige functie. Als het strikt gevolgd wordt, verlopen ontmoetingen waarbij leden van het Koninklijk Huis betrokken zijn soepel en gemakkelijk. Het is vooral ook bedoeld om zenuwen bij mensen weg te halen. Immers, als je duidelijk instructies krijgt over hoe een bepaald evenement moet verlopen, maakt dat de kans en de zorg dat er iets misgaat alleen maar kleiner. De hoforganisatie bereidt alles minutieus voor en zorgt ervoor dat niemand voor verrassingen komt te staan. Met de kleinste details wordt rekening gehouden.

Ik moest eraan denken toen ik afgelopen week las over het overlijden van mevrouw Cohen, de vrouw van Amsterdam's oud-burgemeester Job Cohen. Zij was regelmatig bij koninklijke gebeurtenissen in de hoofdstad aanwezig en in het draaiboek werd er altijd goed rekening mee gehouden met het feit dat zij in een rolstoel zat. Helaas was dat nodig. Het Amsterdamse Paleis op de Dam heeft heel veel trappen en is gebouwd in een tijd dat er nog geen liften waren. Maar als men ten paleize wist dat mevrouw Cohen zou komen, dan zorgde men ervoor dat voor haar de entree zo soepel mogelijk verliep. Er werd zo nodig een andere ingang geopend en er werd een lakei aangewezen om haar via een (in de twintigste eeuw geïnstalleerde) lift naar de juiste verdieping te brengen. Helaas is dat in Nederland nog te veel een uitzondering. Ik ben momenteel op vakantie in Amerika en zie hier weer eens hoe goed het voor gehandicapten is geregeld. Alle restaurants hebben een invalidentoilet en er is geen winkel die onbereikbaar is voor iemand in een rolstoel. In onze oude binnensteden is dat wellicht moeilijk te regelen, maar dan nog is het onverklaarbaar hoe onbegaanbaar wij de straten maken door overal fietsen, scooters en kliko's te plaatsen. Wordt het geen tijd dat er een speciaal protocol komt in Nederland dat ervoor zorgt dat gehandicapten overal net zo gemakkelijk kunnen komen als goed ter been zijnde landgenoten? Het Koninklijk Huis heeft er al voor gezorgd. Nu de rest van Nederland nog.

 

Reacties