×
AdBlock gedetecteerd!

Beste bezoeker,

Wij zien dat je een adblocker gebruikt die ervoor zorgt dat je geen advertenties ziet op onze website. Dit vinden wij jammer, want de artikelen op onze website zijn mede dankzij deze advertenties gratis te lezen en bekijken. Wil jij een uitzondering maken voor onze website of meer lezen over de wijze waarop wij met advertenties omgaan? Klik dan hier.

Emoties

Door Marc van der Linden

Leden van koninklijke families leren vanaf jonge leeftijd zich in het openbaar beheerst te gedragen. Het tonen van te veel emotie – blij of verdrietig – wordt als ongepast gezien. Prinses Theodora van Griekenland, die tegenwoordig als actrice onder de naam Theodora Greece werkt, vertelde me eens dat dat voor haar het moeilijkste was toen ze acteerlessen ging nemen. Als actrice moest ze emoties kunnen laten zien, terwijl ze haar leven lang juist geleerd had die te verbergen. Maar de 21ste eeuw…

Lees column

Wilt u op de hoogte blijven via de Royalty nieuwsbrief? Schrijf u nu in!

Royals zijn leven niet zeker

Royals zijn leven niet zeker

Door Marc van der Linden

De aanslag op Koninginnedag zal ik mijn leven lang niet meer vergeten. Het is óók bizar om van iets getuige te zijn, dat de geschiedenisboeken in zal gaan. Ook voor de koninklijke familie is het een zwarte bladzijde. Maar op zich mogen de Oranjes zich gelukkig prijzen, want aanslagen zijn er nauwelijks voor gekomen in de geschiedenis van onze koninklijke familie. De beroemdste was ook gelijk de enige echte aanslag: de moord op Willem de Zwijger op 10 juli 1584 in Delft. Daarna zijn er weliswaar wat incidenten geweest, maar nooit met zo’n dramatische afloop als op 30 april 2009. In andere landen is dat wel anders. Russische tsaren waren hun leven nauwelijks zeker. De vader van onze koningin Anna Paulowna, tsaar Paul, werd zelfs door zijn eigen zoon om het leven gebracht, die vervolgens ongehinderd zelf plaats nam op de troon. De laatste tsaar, Nicholaas II, werd zelfs met zijn hele gezin vermoord en de lichamen werden in een mijnschacht gedumpt.


De aanslag op Koninginnedag zal ik mijn leven lang niet meer vergeten. Het is óók bizar om van iets getuige te zijn, dat de geschiedenisboeken in zal gaan. Ook voor de koninklijke familie is het een zwarte bladzijde. Maar op zich mogen de Oranjes zich gelukkig prijzen, want aanslagen zijn er nauwelijks voor gekomen in de geschiedenis van onze koninklijke familie. De beroemdste was ook gelijk de enige echte aanslag: de moord op Willem de Zwijger op 10 juli 1584 in Delft. Daarna zijn er weliswaar wat incidenten geweest, maar nooit met zo’n dramatische afloop als op 30 april 2009. In andere landen is dat wel anders.
Russische tsaren waren hun leven nauwelijks zeker. De vader van onze koningin Anna Paulowna, tsaar Paul, werd zelfs door zijn eigen zoon om het leven gebracht, die vervolgens ongehinderd zelf plaats nam op de troon. De laatste tsaar, Nicholaas II, werd zelfs met zijn hele gezin vermoord en de lichamen werden in een mijnschacht gedumpt.

Ook de Habsburgers kregen heel wat keren met aanslagen te maken.
Nadat de Oostenrijkse kroonprins Franz Ferdinand met zijn vrouw Sophie werden vermoord, ontstond zelfs de Eerste Wereldoorlog. De Oranjes van nu hebben ook heel wat mensen gekend die een omkwamen bij een aanslag op hun leven, of het tenauwernood wisten te overleven. De Ethiopische keizer Haile Selassie was een huisvriend van koningin Juliana en prins Bernhard. Na een door de Sovjetunie gesteunde staatsgreep werd hij gevangen genomen en in 1975 stierf hij onder mysterieuze omstandigheden, waarschijnlijk moord. Pas in 1992 werd ontdekt wat er met het lichaam van de keizer was gebeurd: de nieuwe machthebbers hadden het een onder een toilet in het paleis begraven.
Een grote schok voor de Oranjes was de moord op president Kennedy in 1962. Zowel prins Bernhard als (toen nog) prinses Beatrix hadden de Amerikaanse president niet lang daarvoor leren kennen. En de Nederlandse koninklijke familie was ook diep geschokt toen bleek dat het grootste deel van de Nepalese koninklijke bij een aanslag was omgekomen. Wat het nog afgrijselijker maakte was dat de vermoedelijke dader niemand minder was dan kroonprins Diprenda, die enkele jaren daarvoor nog in Nederland was geweest om zijn vriend Willem-Alexander te bezoeken. De twee kroonprinsen konden het goed met elkaar vinden en Willem-Alexander bracht dan ook op uitnodiging van zijn Nepalese collega een bezoek aan het toenmalige Himalaya-koninkrijk. Wie had kunnen vermoeden dat nagenoeg alle mensen die onze kroonprins bij die gelegenheid ontmoette enkele jaren later dood zouden zijn? Uit betrouwbare bron hoorde ik toen al dat men hier nauwelijks kon geloven dat Dipendra verantwoordelijk was voor de moord op zijn ouders, broer en zusje. Inmiddels heeft de nieuwe Nepalese regering besloten om een nieuw onderzoek te doen naar de slachtpartij in het paleis, om definitief vast te stellen wat er is gebeurd, destijds. Maar voor alle koninklijke moorden en aanslagen geldt dat er ook vele complot-theoriën de ronde doen. Dat geldt zelfs al voor de aanslag in Apeldoorn...