×
AdBlock gedetecteerd!

Beste bezoeker,

Wij zien dat je een adblocker gebruikt die ervoor zorgt dat je geen advertenties ziet op onze website. Dit vinden wij jammer, want de artikelen op onze website zijn mede dankzij deze advertenties gratis te lezen en bekijken. Wil jij een uitzondering maken voor onze website of meer lezen over de wijze waarop wij met advertenties omgaan? Klik dan hier.

Emoties

Door Marc van der Linden

Leden van koninklijke families leren vanaf jonge leeftijd zich in het openbaar beheerst te gedragen. Het tonen van te veel emotie – blij of verdrietig – wordt als ongepast gezien. Prinses Theodora van Griekenland, die tegenwoordig als actrice onder de naam Theodora Greece werkt, vertelde me eens dat dat voor haar het moeilijkste was toen ze acteerlessen ging nemen. Als actrice moest ze emoties kunnen laten zien, terwijl ze haar leven lang juist geleerd had die te verbergen. Maar de 21ste eeuw…

Lees column

Wilt u op de hoogte blijven via de Royalty nieuwsbrief? Schrijf u nu in!

Geen Rijksvoorliegingsdienst meer

Geen Rijksvoorliegingsdienst meer

Door Marc van der Linden

Toen ik begon bij Weekend, nu bijna 25 jaar geleden, kreeg ik voor het eerst te maken met de Rijksvoorlichtingsdienst. Ik geef eerlijk toe dat ik in die beginjaren niet graag belde met deze voorlichters van de koninklijke familie. Je werd meestal niet al te aardig te woord gestaan en zelfs op de meest simpele vragen kreeg je 'geen commentaar' te horen. De RVD – toen vaak Rijks Voorliegingsdienst genoemd – bewees zichzelf daar geen dienst mee en de Oranjes nog minder. Want als een bepaald gerucht waar was, stond de dienst voor schut door er geen commentaar op te willen geven. En ook als het niet waar was kreeg het gerucht door dat vaste 'geen commentaar' ineens toch wat geloofwaardigheid. Want waarom zou men 'geen commentaar' antwoorden als men ook gewoon kon zeggen dat het niet waar was? Heel wat artikelen, ook van mijn hand, zouden waarschijnlijk nooit zijn verschenen als de RVD in die jaren al gewoon deed waarvoor ze was opgericht, namelijk het geven van voorlichting.


De dienst had ook moeite met bladen als Weekend en bij het vertrek van voormalig directeur Van der Voet loog deze in een interview zelfs dat men onze bladen niet eens in huis had. Waarom ik weet dat het een leugen was? Elke week maakte de RVD in die jaren een knipselkrant waarin alle artikelen die over de Oranjes waren verschenen werden afgedrukt en die werden naar de leden van de koninklijke familie gestuurd. Ik heb diverse malen zo'n knipselkrant gezien en daarin stonden ook altijd mijn bijdragen.

Wanneer men bij de RVD het licht heeft gezien dat hun manier van werken niet echt handig was, weet ik niet. Maar onder de latere directeur Eef Brouwers – voormalig Journaallezer - kreeg je ineens wel wat uitgebreider antwoord. Chris Breedveld, die na het vertrek van Brouwers als plaatsvervangend directeur-generaal vooral verantwoordelijk was voor de woordvoering over het Koninklijk Huis, besloot de RVD-werkwijze helemaal op de schop te nemen. Daardoor ontstond de mediacode, die naar mijn mening weliswaar (te) streng voor de media is, maar tegelijkertijd ook zorgt voor betere en soms zelfs zeer waardevolle informatievoorziening. Chris zorgde er óók voor dat de RVD goed contact kreeg met de meeste journalisten. Tegelijkertijd kregen journalisten het gevoel bij hem terecht te kunnen met al hun vragen over het Koninklijk Huis, hoe precair soms ook. Ik heb in de afgelopen jaren soms felle gesprekken met hem gehad, maar ook erg veel gelachen. En ik durf te stellen dat de RVD door het intensievere contact met de media meer van ons is gaan begrijpen en wij, als journalisten, meer van de RVD. Je kunt er tegenwoordig vanuit gaan dat de informatie die je krijgt echt waar is en de dienst dus geen Rijks Voorliegingsdienst meer is. Perfect zal het nooit worden, daar zijn wij journalisten nu eenmaal te nieuwsgierig voor. Deze maand neemt Chris Breedveld afscheid van de Rijksvoorlichtingsdienst om de nieuwe directeur van het Kabinet der Koningin te worden. Een positie die je niet zomaar krijgt en een die als mooie waardering kan worden gezien voor wat hij in de afgelopen jaren gedaan heeft.