×
AdBlock gedetecteerd!

Beste bezoeker,

Wij zien dat je een adblocker gebruikt die ervoor zorgt dat je geen advertenties ziet op onze website. Dit vinden wij jammer, want de artikelen op onze website zijn mede dankzij deze advertenties gratis te lezen en bekijken. Wil jij een uitzondering maken voor onze website of meer lezen over de wijze waarop wij met advertenties omgaan? Klik dan hier.

Máxima en opvoeding

Door Marc van der Linden

De koning en de koningin houden het leven van hun dochters zoveel mogelijk buiten de publiciteit. Dat is hun goed recht, al zal het later nog een hele klus worden voor biografen om iets over de jeugd van koningin Amalia op papier te zetten. We weten dat ze hockeyt, van paardrijden houdt en ooit viool speelde. Maar of ze dat laatste nog doet: geen idee.

Lees column

Wilt u op de hoogte blijven via de Royalty nieuwsbrief? Schrijf u nu in!

Je plaats kennen

Je plaats kennen

Door Marc van der Linden

Het werk van een royalty-journalist heeft vele valkuilen. Veel meer dan journalisten met andere specialisaties heb je te maken met protocol, ongeschreven regels en opperste discretie. De beweegruimte die je als journalist krijgt is beperkt en zeker als je ook werkt voor een tijdschrift als Weekend, dat gespecialiseerd is in onthullingen, kost het enige tijd voordat je een band opbouwt met de mensen over wie je schrijft. Ik vermijd hier bewust ’goede band’, want naar mijn mening zullen journalistiek en royalty altijd op gepaste afstand van elkaar blijven staan, waardoor er van een goede band nooit echt sprake zal kunnen zijn. Maar het helpt natuurlijk wel als mensen weten wie je bent én hoe je bent. Daardoor zal de ruimte die je krijgt alleen maar kunnen groeien. Het is nog steeds - helaas - niet zo dat ik een hotline met de paleizen heb, maar als er wat gebeurt of als ik iets wil weten zijn er genoeg mensen die ik kan bellen om wat informatie van te krijgen. De belangrijkste informatiebronnen blijven natuurlijk de royals zelf. En met name op staatsbezoeken krijg je een goede indruk van hoe er gewerkt wordt en hoe mensen in het dagelijks leven zijn. Je hoort de gesprekken die de koningin voert en je praat op de laatste dag ook met haar over het bezoek.


Sommige collega’s noemen dat nietszeggende gesprekken, maar daar ben ik het niet mee eens. De koningin heeft rekening te houden met de vele beperkingen die haar positie als staatshoofd met zich meebrengt. Daardoor kan ze niet alles zeggen en zeker niet alle vragen beantwoorden. Maar toch zijn die gesprekken vaak erg informatief omdat Beatrix een inkijkje geeft in wat ze belangrijk vindt, hoe ze denkt en hoe ze haar werk ervaart. En als je dat vaker hebt meegemaakt, krijg je een breder beeld van hoe iemand dan werkelijk is.

Voor journalisten die dit werk doen, is het ook belangrijk om je plaats te kennen. Dat klinkt erg nederig, maar in feite maakt het ’t werk alleen maar makkelijker. Als je aanwezig mag zijn op recepties moet je beseffen dat je daar voor je werk bent en niet om van de avond genieten. Je uitgebreid met lakeien laten fotograferen tijdens zo’n bezoekje aan het paleis zou ik ook niemand aanraden. En je moet nooit denken dat je er echt bij hoort. Het grootste gevaar is misschien wel om te familiair te worden met mensen die je beroepshalve heel veel ziet. Dat geldt niet alleen voor de journalisten, maar ook voor mensen die voor het Koninklijk Huis werken. ’Ik heb me nooit laten verleiden om te gaan tutoyeren’, vertelde onlangs iemand die zeer nauw samenwerkt met de Oranjes. ’Daardoor bleef er altijd een afstand bestaan. Vooral op momenten dat we het niet met elkaar eens zijn komt die bewaarde afstand goed uit. Je praat dan anders dan met iemand die je tutoyeert, waardoor het eventuele conflict ook formeel blijft.’